گور      آغوش می شود و خام می خندد

به صداهای بیمار

 

از خواب درخت فاصله ای بخوان

در توصیفی دویده تر از هراس

از خواب آن زاویه

که سایه ی مرگ را گم می کند       در رفتار تابوت

 

میراث آینه از درخت

ترسی نباتی ست

و تیغ مردّد

در آن نگاه بی قواره قاب ندارد.

 

سعید یعقوبی

2/7/91