سپیده خنده زد از آینه به بغض هوا

               كسي  نديد ، ولی شب دريده شد رسوا

و مشت وا شده محکم به خط آينه خورد

              رسيد از آینه موجي به رنگ قافیه ها

سرید روی جنین های ناقص و گم شد

              تن جنین عرق کرده لای دست خدا

سرش مداد شد و رنگ ها دوید به دور

             تنش حباب جدا مانده بر لب دریا

غزل دوید به دريا ، نشست روی لبش

             سکوت ، هستی تازه گرفت پشت صدا

هر آیه رنج غزل رد شد از تن خيسش

            به شكل زمزمه در ذهن گوش ماهي ها

براق شد به خلا خالی دو چشم و كسي

           تمام شد ، برسد به شروع ثانیه ها

جنین خواب زده کودکی گم شده بود

           نه امتداد خط آب تا ته دنيا

كسي به عمق سپيده ، به مرگ شب زل زد

          ولي در آینه گم کرد رد دریا را

 

۸۸/۱۰/۱۵