بحر طویل(1)

آنچه بر می آید نفسش را که مرا / که پسش را که مرا/تا که مرا/وا که مرا/تا سر این پنجره ها شاش کنم/هرچه که در پرده بود فاش کنم/که من از خاطره خواهش خواب شب یلدایی خود بیزارم/ناچارم؟/سربی دار فلک تار فلک تا به فلک تاب خورم/سرگرم از جگرخون به می ناب خورم/هرچه دهد باج دهم/سخت برم جان ببرم تاج سرم تاب خورم/هرچه که گوید بخرم / بار برم /یار...سرم!/که من از خنده و بی دنده و غرقاب سرم/نه به این بی خبران رشک برم/نه به آن با خبران ناز برم/تا ببرم بند سر سادگی خویش ، عجب ساده ترم/

شب بی تابی و مهتابی و امواج بلا یکسره بر غرق فنا شد سپرم/به خدا این دل دریایی من تاج سرهرچه گنهکارترم/شب بارانی این سانی تیر ارچه سر کار برم ، هرکه بخواند دوسه سطری هم از این بحرطویلم که خرابم به خدا من که خرابم که بریدم دل بی خویشتن خویش از این یکسرگی / نا نبود تا که سر کوی تو فریاد کشم/دادرس نیست که در هجر رخت داد کشم/دادوبیداد که در محفل رندان خبری از دل بی رونق ما هست اگر کم شود و عاقبت از خط نبود جز دو سه واژه که تمام است ولی آورم از پی دگرم باز...

                                                                         تیر82