باکره گی علفهای ان سویم تا پوزه می مکد به تاشدن ما ا ا ا
عدل همین جا
مثل کنده ای توی بی درختی دور
ملایم پوزه ناسازی از ماسدن هوا
اقای قاضی !
من بیگناهی یک صندلی را محکوم
آخر چرا بدردم تا انکار بادها توی دامنه پر برزم تا شوم
بعد غرشی از بلندی هدفی تا سرخی داغی بریزد سرد تَر شوم
گوشت الوده دستان تا شقیقه مرا هم!
جناب قاضی ! شترق، تروق آسمان هم صدا
میخ طویله در ملایم پوزه
پیمانه مفت پستان آس؟
چاروادار بی سکون لمیده درآستان خمیازه
که سرکشی این جام را ؟ رازی که درد التیام را؟
با شکوهء اتهام از قاضی :
ما زرنگ هستیم اگرگفته بودی بیایی نیامد که باشد نیامد حواس باشد ماااااااااا
من اینهمه نبودم این همه بودم که تا به تای علفهای پاره ام !
جناب قاضی !
بی حکم و آس تاس می ریزم تو کم مایه بدوش
این دوی بی صفت شیرتو شیرش می برد
هی پشته علفها پشته علفها باری از قطع دندانهای تازه تا نشخواری
حیف نون اجر شده توی این بی علفی صحرا1
اوستا بدوش !
هُل تا غذایم معطل می کنی چرایم دیر می کند
زبان بسته ام ماااااااااااااااااااا
******************
saeed_physician@yahoo.com